BABA’M
İmran Ünal

BABA’M

Bu içerik 280 kez okundu.

Çocukken babaların ciğeri sızlıyor ya çocukları için. Çocuklar büyüdükçe işler tersine dönüyor bence. Babam aklıma düşünce ciğerim yanıyor.  Annelerin en çok emek verdiği evlatlar için maalesef tek kahraman vardır her zaman oda BABADIR. Ayak izleri yol olur sevgisi yuva. Baba koca bir ağaçtır ömrün orta yerine kök salan; meyve vermezse gölgesi, gölge vermezse gövdesi yeter.

Her yerde yanında hissettiğin tek insandır. En karanlık zamanlarda yürekte yanar ışıkları. Düştüğünde hissettiğin acının ilk hali annedir, ayağa kaldıran güç baba. Haydi der kalk yürü koş ben sana böyle mi öğrettim. Hüznün içinde kocaman bir gülümseme olur.  Çocukken haylaz ve çelimsizdim. Ayaklarım ayaklarıma dolanır düşerdim çoğu kez. İlk düştüğüm an gördüğüm babamın korku içinde yanıma koşuşudur ‘’ çocuğummmm’’ diyerek. Yanıma gelir heyecanla bakar ki iyiyim. Kalk çabuk diye azarlar sert bir tonla. Çocukken bu durum beni korkuturdu babam bana kızıyor sanırdım. Anlayamamışım babam hayatın ince sırlarını bana empoze ettiğini.  Ve sonra ben hep düştüğümde karanlık sulara, babamın bana koşuşunu görürüm, sonra gelir yanıma ‘’kalkkkk kızımmm’’ der. Bana küçücükken öğretmişti ayağa kalkmayı, yıkılmamayı, dik durmayı, sevmeyi, sarmayı güçlü durmayı.  Üniversite yıllarımda odamın duvarlarını ders notlarıyla doldururdum ve gelip geçerken okumak kurallarım arasındaydı. Yine bir gün okuyarak kapıya doğru yaklaştım son kâğıdın altında bir not;    ‘’Kötüyü düşün, iyiler sürpriz olsun’’   Ali ÜNAL.  Kötülüklere her zaman hazırladım kendimi. İyiler de hep sürpriz oldu. Bu yazı hayatıma rehber oldu adeta. Asla kötümserlikten bahsetmiyordu babam. Kötülüklere gardını al yıkılma gücünü kaybetme diyordu. Zaten iyilerle mutlu olmayı öğreteli çok olmuştu.

Aklıma gelince gözlerime dolan tuzlu suyum, yüreğimi yakanım…

Tüm kahramanların babalar gününü kutlar ve attığı adımlara dikkat etmelerini dilerim. Çünkü attığınız adımlar bir insanın yolu olabilir…